29.12.08

Het Soldaatje van Wenen...

... is een oud volkslied over een soldaat die deserteert om bij zijn lief te zijn. Het meisje kan hem redden van de dood door vier raadsels op te lossen. Dit soort raadsels worden ook wel eens een "richterraadsels" genoemd. Ze houden altijd verband met een veroordeelde. Als de rechters een raadsel opgegeven door een gevangene niet kunnen oplossen, of de verwanten van de gevangene kunnen een raadsel opgegeven door de rechters wel oplossen, dan wordt het leven van de veroordeelde gespaard.



Al in die stad van Wenen,

al in die grote stad

waar duizenden soldaten

plezier hebben gehad,

daar was er een soldaatje,

soldaatje net en fijn

dat ging deserteren

om bij zijn lief te zijn.



't Soldaatje dat ging lopen

al in de donkere nacht,

de wacht heeft hem gegrepen

en naar 't prison gebracht:

"Soldaatje, gij moet sterven,

ja gij verdient de dood.

Wij kennen geen genade,

uw misdaad is te groot."



Zijn lief zei tot de koning:

"Laat mijn soldaatje vrij.

Hij is mijn allerliefste,

mijn beste vriend is hij."

- "'k Zal u vier raadsels geven,

mijn lief en aardig kind.

Uw lief dat blijft in leven,

als gij die raadsels vindt.



Zeg mij, wat is een koning,

een koning zonder land?

Zeg mij, wat is een water,

een water zonder zand?

Zeg mij, wat is een spiegel,

een spiegel zonder glas?

Zeg mij, wat is de sleutel

die op alle sloten past?"


Klik op de titel om de oplossingen te horen!

28.12.08

Rambo - tekst: Guy Didelez & Patrick Bernauw / muziek: Fernand Bernauw / zang: Patrick Bernauw


Luister hier naar (free download): "Rambo"
Ik ben ontzettend wreed gepeesd
en word alom zo fel gevreesd,
de vrouwen gillen om het meest,
ik lijk waarachtig wel een beest
en ik ben altijd zo'n beest geweest…
Want ik ben Rambo… de Paracommando!
(Oh-oh… Ik ben Rambo.)

Ik ben onzettend fel behaard,
op elke wang een wilde baard,
dat maakt mij nog meer onvervaard,
zo word ik zeer benijdenswaard
door alle mannen nagestaard…
Want ik ben Rambo Paracommando!
(Oh-oh-oh ja!… Rambo…)
Ik ben ontzettend in mijn schik
want als ik in de spiegel blik
gebeurt het zelfs dat ik schrik:
wat ben ik toch een slechterik!
Dat geeft mij keer op keer een kick…
Want ik ben Rambo… Paracommando!
(Oh-oh-oh…)
Bij vrouwen ben ik steeds in trek:
gespierde romp, toffe bek.
Ze zijn op mij zo stapelgek,
ik heb ook waarlijk geen gebrek
tenzij misschien mijn dikke nek
maar zwijg daarover liever stil
als je niet wil dat ik je levend kill…
Want ik ben Rambo… Paracommando!
(Jo-jo-jo…)
En mijn chef, dat is de Roel…
Die heeft ook een grote smoel…
Roel de Pitboel is zo cool…
Maar ik ben veel cool-er
Jo Rambo… paracommando!

22.12.08

332211121

De Mijn van de Hollander" is een gratis online schattenjacht, waarin jij of jouw team op zoek gaat naar de legendarische Mijn van de Hollander. De schattenjacht start hier ...

Dit zijn de feiten: Jonas Godyn is een volbloed Belg, al drinkt hij whisky als een Schot en heeft hij de zware, borstelige snor van een Mexicaan en de gelooide huid van een man die het grootste deel van zijn leven in de open lucht heeft doorgebracht, onder de blakende zon. Jonas Godyn spreekt niet, hij dondert. Jonas Godyn heeft de hele wereld rondgezworven, op jacht naar verloren schatten, maar nu lijkt hij plotseling spoorloos van de aardbol verdwenen. Wat is er met hem gebeurd?

Op de computer van Jonas Godyn werden een aantal documenten aangetroffen in een map getiteld 'Sleutels tot mijn Schatkamers'. Blijkbaar heeft Jonas Godyn de resultaten van zijn onderzoeken en expedities veilig opgeslagen op een aantal websites of blogs, waarbij de '???' telkens staan voor een cryptische boodschap, een wachtwoord zeg maar, dat ontcijferd dient te worden. Wie met andere woorden de '???' correct weet in te vullen, zal ongetwijfeld toegang krijgen tot een nieuw document, dat uiteindelijk naar een verborgen of verloren schat moet leiden.

Ga jij individueel of in team-verband de uitdaging aan? Wie/welk team slaagt er als eerste in een belangwekkende historische schat te bergen? Alleen de gedreven schattenjager, die vernuft paart aan doorzettingsvermogen, zal er uiteindelijk in slagen de schatten van Jonas Godyn op te sporen!


DE MIJN VAN DE HOLLANDER - SLEUTEL 6

Jacob Walz was eigenlijk een Duitser, maar alle goudzoekers van Phoenix dachten dat Old Snowbeard een Hollander was. Nog niet zo lang geleden was Phoenix een klein Indiaans dorpje geweest, waar men goud, zilver en koper opgedolven had. De goudzoekers werden al gauw zo talrijk, dat het dorpje in een mum van tijd uitgroeide tot de hoofdstad van Arizona.

Iedereen in Phoenix kende Jacob Walz. Hij kocht er munitie en proviand. Hoewel hij er altijd alleen op uit trok met zijn burro, zijn muilezel, en vaak weken aan één stuk doorbracht in het gebied van de Apachen, keerde hij steeds weer terug. Dat vonden de inwoners van Phoenix wel vreemd. 'Die Hollander moét wel een sluwe ouwe vos zijn,' fluisterden ze, een tikje afgunstig.

Tussen twee tochten door bewoonde Jacob Walz een smerige blokhut aan de oever van de Salt River of de Zoutrivier, de vroegere Rio de la Sal. Op een morgen in 1876 werd de Hollander pas een échte beroemdheid. In alle saloons van Washington Street droomde men weer hardop over goudklompen zo groot als een ei, afkomstig uit fabelachtige goudmijnen. Hier en daar vroeg men zich ook af wat de drie Mexicanen overkomen kon zijn, die spoorloos verdwenen waren in de Superstition Mountains. Toen verscheen Jacob Walz plotseling in Washington Street. Hij trok een muilezel achter zich aan, die gebukt liep onder wat wel een erg zware last moest zijn. Er lag een uitdrukking in de blik van Old Snowbeard, die ervaren goudzoekers meteen herkenden...

De Hollander stapte regelrecht naar het postkantoor, vanwaar hij een pak vol goud verstuurde naar een bank in Washington. Dat pak vertegenwoordigde een waarde van $ 70.000... Vervolgens hield hij halt in de Saint-Louis Saloon, waar hij een handvol goudklompen op tafel gooide. Zijn vuile witte baard kon niet eens de zalige grijns verbergen, waarmee hij over de zijden beurs streek die op zijn buik hing.

Bij zijn tweede biertje kreeg de Hollander het gezelschap van enkele andere klanten, ongetwijfeld oude vrienden. 'Drink je iets van me, Old Snowbeard?' klopten ze hem joviaal op de schouder. 'Vooruit! Drink er nog eentje van me! Het kan heus geen kwaad!'

De Hollander liet de klapdeurtjes van de saloon open zwaaien om drie uur in de namiddag. Toen ze achter hem dicht zwaaiden, was het elf uur 's ochtends en was hij stomdronken. Zo ongeveer de helft van àlle inwoners van Phoenix stonden om hem heen. 'Een goudmijn gevonden...' lalde hij. 'Ongelooflijk! Ik hoefde me maar te bukken... Gedaan met aarde te zeven... Gewoon bukken... En plukken... Splinters, een duim groot... Ik heb er genoeg verzameld om heel Washington Street mee te plaveien!'

'Goh, Jacob!' zeiden de omstaanders. 'Wat ben jij toch een geluksvogel! En waar heb je die fabelachtige goudmijn dan wel gevonden?'

'Superstition Mountains...' antwoordde hij met dubbele tong. 'Een droge rivierbedding die van het noorden naar het zuiden loopt... Een grot vlak bij... Vanuit die grot kon ik een rots zien... Hoe heet ze ook weer...? Weaver's Needle, precies!'

De Naald van de Wever... Goudzoekers zàt in Phoenix die wisten dat Weaver's Needle de Amerikaanse naam was voor de Pico Sombrero. En dat een zekere don Miguel Peralta enkele jaren voordien, vlak bij een rotspunt in de vorm van een sombrero, een onvoorstelbaar rijke goudmijn had gevonden.

'Een stenen gezicht...' ging Old Snowbeard verder, 'een stenen gezicht kijkt recht in de ingang van de mijn...'

Een oude en ervaren goudzoeker begon hard te lachen. 'En jij wil beweren dat je daar, in een droge rivierbedding in de Bergen van het Bijgeloof, genoeg water hebt gevonden om jou en je muilezel in leven te houden? Nee, Old Snowbeard, mij neem je niet in de maling!'

Old Snowbeard giechelde. 'We hebben gedronken van de Old Waterhole, mijn burro en ik... Het beste pad naar de Old Waterhole is nog de Apache Trail... Volgen tot Frazer's Canyon en dan... Jaja, dat heb ik altijd gezegd... Het beste pad is nog de Apache Trail...' Toen keek hij de oude goudzoeker die zo hard gelachen had dreigend aan. 'Maar ik heb daar hoog in de bergen ook nog een knekelhuis gevonden, weet je... Nog een kerkhof, yes sir... En er zijn nog genoeg plaatsjes vrij... voor al de vervloekte nieuwsgierigen... die het zouden wagen de mijn van me te stelen... Yes sir!'

Old Snowbeard legde zijn hand op de kolf van zijn Smith & Wesson en wankelde de straat uit. En alle omstaanders gingen eerbiedig voor hem opzij...



Als je vanuit Apache Junction de Apache Trail volgt naar het noordoosten, vind je een echte ‘ghost town’ op je weg, die behoort tot het Lost Dutchman State Park. Bezoek Goldfield en geef ons het woord dat te zien is op het gebouw op de foto bij de Lost Dutchman Mine:


http://schoolmoord.blogspot.com/2008/12/??????????.html




15.12.08

Werkt de Vloek van Macbeth echt? Klik hier en neem de proef op de som!


Enkele heksen voorspellen Macbeth dat hij ooit koning zal worden, en samen met zijn vrouw zorgt hij ervoor dat die voorspelling ook uitkomt: hij maakt de koning van Schotland, Duncan, een kopje kleiner. Wie wil heersen, moet letterlijk en figuurlijk over lijken gaan... Lady Macbeth zal ten slotte zelfmoord plegen en Macbeth zelf zal sneuvelen in een bloedige veldslag...

Nu kunnen acteurs nogal bijgelovig zijn. Wens ze geen geluk, want dat brengt ongeluk. Zeg liever dat ze maar beter hun been kunnen breken. Geen wonder dus, dat Macbeth al eens de krant haalt om redenen die niet meteen te maken hebben met de kwaliteit van het beroemde toneelstuk van William Shakespeare. In 1988 bijvoorbeeld viel een stemcoach tijdens een opvoering van Verdi's operaversie van een hoog balkon en brak zijn nek. De politie sprak van een ongeluk, maar volgens de acteurs had 'de vloek van het Schotse stuk' weer toegeslagen.

'Alleen al het noemen van de naam M. wordt door Britse acteurs gelijk gesteld met het over zichzelf afroepen van ongeluk,' las ik in dat jaar in de krant. 'De acteur die het toch doet, dient dadelijk de kamer uit te gaan, drie keer om zijn as te draaien, te spuwen, af te kloppen en ootmoedig te vragen om vergeving voor zijn wandaad.'

De vloek spaart zelfs voorzichtige acteurs niet. Dood, pech, angst en slechte kritieken achtervolgen Macbeth al sinds de première in 1606. Shakespeare schreef zijn stuk immers in opdracht van koning Jacobus... en op de dag van de première daagde de jongensacteur niet op, die de rol van lady Macbeth zou vertolken. (Vrouwen en meisjes mochten toen nog geen toneel spelen, want dat was slecht voor de goede zeden, zei men.) Maar lady Macbeth was dus plotseling ziek geworden en Shakespeare, die niet alleen een groot schrijver maar ook een belabberd acteur was, moest op het laatste nippertje de rol overnemen. Koning Jacobus vond het zo slecht, dat hij het stuk prompt voor vijftig jaar liet verbieden.

In de vorige eeuw was niet alleen Macbeth, maar ook de vloek heel populair. De directrice van een Londens theater overleed in 1937 tijdens de repetities (hartaanval). Toen de beroemde acteur John Gielgud zich in 1943 aan 'het vervloekte stuk' waagde, stierven zijn koning Duncan en twee van zijn heksen. Tijdens een opvoering op de Bermuda's in de jaren vijftig vloog het kasteel van Macbeth in brand. In de jaren zestig werd een toneelknecht die de vervloekte naam had uitgesproken, gedood door een speer die van een hijskraan naar beneden viel. En de ook al bekende acteur Peter O'Toole reed met zijn motor bijna van een klip toen hij het stuk in 1980 instudeerde.

Volgens een acteur die een boek geschreven heeft over het onderwerp, is al die ellende te wijten aan de heksenscènes in het stuk. Shakespeare zou zich namelijk serieus gedocumenteerd hebben aan de hand van échte toverboeken, zoals De toverkunde onthuld van Reginald Scott en Duivelkunde (1584). Hij legt zijn actrices (de drie heksen) niet alleen een voorspelling in de mond, maar ook een echte onvervalste heksenvervloeking...

Rond de ketel danst een kring,
gooit er gif en darmen in.
Dagen en nachten dertig en één,
slapend onder een kille steen
zweette het padje zijn venijn,
't moet nu in de ketel zijn!
Dobbel bobbel pook en stook,
vuurtje brand en ketel kook...

Ketel zied en zing uw zang,
reepje van moerassenslang,
hondstong, dons van vledermuis,
stekertje van blind gespuis,
gaffeltje van addertong,
teentje van een kikkerjong,
oog en poot van hagedis,
al wat taai en tover is,
hellesoepje kook en kis...

Luister hier naar de HelleSoep Blues !

Luister hier naar de Macbeth Horror Soundscape Double Double Toile & Trouble!

Luister hier naar BURN THE WITCH, ELIZABETH SELWYN!

7.12.08

Klik hier en luister naar "MotorMan"

De Jeugdboekenweek 2009 heeft als thema "fantasie" en als slogan "Achter de spiegel". Op zoek naar materiaal voor mijn lezingen en optredens tijdens de Jeugdboekenweek stootte ik op enkele oude opnames, waaronder ook deze MotorMan, die mooi past binnen het thema van de Jeugdboekenweek.

Nu al meer dan tien jaar geleden verscheen mijn jeugdroman Spookrijders, een lang griezelverhaal bestaande uit vele korte griezelverhalen, gebaseerd op "urban legends" ("broodje aap verhalen"). Daarmee worden de verhalen bedoeld die mensen aan elkaar vertellen alsof ze waar gebeurd zijn, maar die bij nader inzien grotendeels verzonnen zijn. Op een bepaald moment rijdt Johnny met een gestolen auto en ter hoogte van Nevele een mistbank in... en plotseling bevindt hij zich als het ware "achter de spiegel". Niets is daar wat het op het eerste gezicht lijkt, en hij krijgt ook merkwaardige ingevingen (of wat dacht je van "nevel is leven, maar dood blijft dood"?).

Toen ik aan dat boek werkte, had ik net Compagnie de Ballade opgericht, samen met mijn broer Fernand en Luc Borms. Enkele van de verhalen uit Spookrijders herwerkte ik tot liedjesteksten en die liedjes vind je ook op de Spookrijders Squidoo Site. Deze MotorMan is echter tot nu toe nooit ergens te horen geweest... en wij hebben het nummer de afgelopen tien jaar ook nooit live gebracht. (De reden daarvoor is tamelijk belachelijk, maar als je belooft het niet verder te vertellen, verklap ik ze hier wel even tussen haakjes: we gebruikten de muziek samen met een andere tekst voor een liedje uit De Duistere Middeleeuwen, dat een echte sleutelrol speelde in die show...)

Nu goed, eigenlijk is dit dus zo'n beetje een primeur... MotorMan!

De banden van zijn motor lijken ‘t asfalt niet te raken,
alsof ze van karton zijn hoor je de vangrails kraken.
Hij splijt de muur van mist in twee gelijke delen
terwijl hij gromt dat hij met jou komt spelen!

Hé Motorman, Motorman,
pak mij dan als je kan.

Hij draagt zware laarzen en een zwarte leren jas,
hij heeft een helmplaat van ondoorzichtig glas.
Hij danst ‘n dodelijk ballet, maakt een wijde boog,
terwijl z’n motor vuur spuwt uit één schitterend oog.

Hé Motorman, Motorman,
pak mij dan als je kan.

De Motorman, de Motorman
is half mens, half machine.
Door de aderen van de Motorman
stroomt geen bloed maar benzine.

Hé Motorman, Motorman,
pak mij dan als je kan.

Het slot van dit duel, van dit duet met de dood
wordt geschreven in een wrak van rokend schroot,
dan buigt hij zich over je heen en het allerlaatste
wat je nog ziet is jouw gezicht dat weerkaatste

in de helm van de Motorman,
pak mij dan... als je kan!



Ook een boek dat heel goed past in het thema van de Jeugdboekenweek, is De Zwarte Spiegel... waarin een jong stel letterlijk in en achter een magische spiegel wordt getrokken. Je vindt fragmenten, een boekbespreking, een samenvatting en nog veel meer op de Zwarte Spiegel Squidoo!


2.12.08

Klik hier voor: "Isabel Danst" - Tekst & Zang: Patrick Bernauw / Muziek: Fernand Bernauw

En Isabel danst graag zo traag...
En Isabel danst heel erg graag zo zeer traag...

En Isabel danst héél erg traag...
En Isabel danst zo graag.


En Isabel danst heel snel en het vel

van Isabel glanst zo fel en stel

dat zij de Duivel kreeg als gezel

dan danste ze hem naar de hel!


Isabel danst en wie danst aan haar zij?

Een jongeman in zeer zwarte kledij.

‘Mag ik van jou een laatste wals?’

Zijn stem klinkt tamelijk vals.


Met ogen zo koud als de maan

kijkt hij Isabel dwingend aan.

Zij kennen geen vreugde, verdriet -

een hart bezit hij niet.


Hij neemt Isabel bij de hand,

hij danst zo galant en charmant,

uit de vloer slaan vlammen op.

Isabel roept: ‘Stop!’


Maar de Duivel danst heel graag zo traag...

Ja de Duivel danst heel erg graag zo zeer traag...

Ah de Duivel danst héél erg traag...

De Duivel danst zo graag.


En de Duivel danst met Isabel.

‘Liefje, ik dans met jou naar de hel!

Een muur van vuur in ons spoor...

Kom wij dansen daar nu door!’


En de Duivel danst met Isabel,

en zijn vel glanst fel en Isabel

danst met de Duivel als gezel,

danst met hem naar de hel!